گفتارها

شرح شریعت و ختم نبوت

2012-03-10T00:28:00.004-08:00

خاتمیت، چنانکه من در می‌یابم، مقتضایش این است که پس از پیامبر سخن هیچکس در
رتبه‌ی سخن وی نمی‌شیند و حجیت گفتار او را ندارد. حال سخن این است که امامت را شرط
کمال دین شمردن و امامان را برخوردار از وحی باطنی و معصوم و مفترض‌الطاعه
دانستن(چنان‌که شیعیان می‌دانند) چگونه باید فهمیده شود تا با خاتمیت ناسازگار
نیفتد و سخن‌شان در رتبه سخن پیامبر ننشیند و حجیت گفتار او را پیدا نکند؟ آنان را
شارح و مبین معصوم قرآن و کلام پیامبر دانستن نیز گرهی از کار فروبسته این سوال
نمی‌گشاید. آیا امامان، برای پاسخ به هر سوالی، به کلمات پیامبر رجوع می‌کردند و
آنها را می‌خواندند؟(در کجا؟) و می‌اندیشیدند و آن‌گاه جواب می‌گفتند یا
جواب‌ها(چنان‌که شیعیان می‌گویند) نزدشان حاضر بود و نیازی به اجتهاد و اعمال رویت
و پژوهش و تحلیل نداشتند. و لذا سخنی که می‌گفتند بی چون و چرا و بی‌احتمال خطا و
بر اثر الهام الهی، عین کلام پیامبر بود و جای اعتراض نداشت؟ اگر این دومی باشد،
فرق پیامبر و امام در چیست؟ و آیا در این‌صورت، جز مفهومی ناقص و رقیق از خاتمیت
چیزی برجای خواهد ماند؟ شما طوری از نقش شارح بودن امامان معصوم سخن می‌گویید که
گویی "مجتهد معصوم"اند اما مگر مجتهد معصوم خود مفهومی تناقض‌آلود نیست؟

رژیم‌های حقیقت

2012-03-09T23:33:00.003-08:00

حقیقت خارج از قدرت وجود ندارد، و فاقد قدرت نیز نیست(حقیقت برخلاف
اسطوره‌ای که تاریخ و کارکردهایش نیازمند پژوهش دیگری است، پاداش جان‌های آزاد
نیست، فرزند انزوایی طولانی، و امتیاز آن کسانی هم نیست که در آزاد کردن خویش موفق
شده‌اند). حقیقت چیزی است متعلق به این جهان، فقط بر پایه‌ی شکل‌های متفاوت الزام
ایجاد می‌شود، و موجب تاثیرهای مداومی از قدرت می‌شود. هر جامعه سامان(regime) قدرت
خود، و سیاست کلی حقیقت خود را دارد، یعنی انواع سخن که به عنوان حقیقت پذیرفته و
عمل می‌کند; سازو کار و مواردی که آدم‌ها را قادر به تفاوت گذاشتن میان گزاره‌های
صادق و کاذب می‌کند، ابزاری که به یاری آن هرچیز تایید می‌شود و ضمانت اجرایی
می‌یابد، روش‌ها و فنونی که در دستیابی به حقیقت ارزشمند محسوب می‌شوند، و
موقعیت آن کسانی که چیزی را که می‌گویند که حقیقت خوانده‌ می‌شود.

هدم ابژه‌ها

2012-03-07T22:13:00.003-08:00

پس حقیقت چیست؟ لشکری از استعاره‌ها و مجازهای مرسل، و انسان‌‌گونه‌انگاری‌ها، در یک کلام مجموعه‌ای از مناسبات انسانی که به گونه‌ای ادبی و بیانی شدت یافته‌اند، دگرگون و آرایش شده‌اند، و پس از کاربرد بسیار، به نظر مردم استوار، قانونی و اجباری آمده‌اند. حقایق آن پندارهایند که از یادها رفته که پندارند، استعاره‌هایی فرسوده و بی‌خاصیت شده‌اند، سکه‌هایی که نقش آنها از میان رفته و دیگر قطعه‌هایی فلزی‌اند نه سکه.